Σε μια εποχή έντονης διεθνούς κρίσης όπου η ανάπτυξη μειώνεται με γοργούς ρυθμούς και τα μεσαία και μικρά εισοδηματικά στρώματα πιέζονται πολύ γρηγορότερα και εντονότερα,
σε μια εποχή όπου θα περίμενε κανείς να ασκηθεί μια έντονα κοινωνική πολιτική για να αποσβεστεί η μεγάλη ανισότητα και τα μεγάλα κοινωνικά ρήγματα, είναι περίεργο πως η Κυβέρνηση επιμένει να τροφοδοτεί και να ενισχύει νομοθετικά τους ισχυρούς Ακόμη και στην αφόρητα φιλελεύθερη Αμερική του '30 το new deal επικύρωσε την άποψη ότι σε μια περίοδο κρίσης είναι επιβεβλημένο να αναδιανείμεις τα εισοδήματα, να ενισχύσεις την αγοραστική ικανότητα των χαμηλών στρωμάτων και να στηρίξεις την παραγωγή σου. Ετσι σήμερα σε μια περίοδο έντονης κρίσης ακούγεται περίεργη μια πολιτική που ενισχύει ακόμη περισσότερο τις κερδοφόρες Α.Ε. των μεγάλων επιφανειών έναντι των μικρών οριακά βιώσιμων τοπικών επιχειρήσεων. Η επιβολή του αγγελιοσήμου στην διαφήμιση, αποτελεί μια κραυγαλέα περίπτωση τέτοιας ανισόνομης ουσιαστικά αντιμετώπισης. Το πρόσθετο 20% της διαφημιστικής δαπάνης που επιβάλλεται σε μικρούς και μεγάλους από το αγγελιόσημο, δεν έχει καμία σχέση ως οικονομικό βάρος στον αδυσώπητο αγώνα προσέλκυσης των καταναλωτών. Πρώτον διότι αφορά την σύγκριση της φοροαπαλλαγής μεταξύ φυσικών προσώπων από την μία και Α.Ε. από την άλλη και δεύτερον διότι στην μία περίπτωση μιλάμε για μια εύρωστη και κερδοφόρα Α.Ε. όπου η διαφημιστική δαπάνη αποτελεί ένα ελάχιστο μέρος των συνολικών εξόδων, ενώ στην δεύτερη περίπτωση μιλάμε για μια ογκώδη επιπλέον επιβάρυνση σε μια επιχείρηση που πολλές φορές δεν έχει καν κέρδη, επομένως ούτε φοροαπαλλαγές. Η δήθεν ισότιμη αυτή απαίτηση δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αναπαράγει και να εντείνει τις ανισότητες και να απαγορεύει στις μικρές τοπικές επιχειρήσεις την προβολή τους και την προσέλκυση από την μεριά τους των καταναλωτών. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν πιστεύει στις μικρές τοπικές επιχειρήσεις, ως κινητήριο μοχλό της οικονομίας. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση πιστεύει ότι η συγκέντρωση των κεφαλαίων σε λίγα χέρια θα φέρει πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας και πολύ περισσότερα φορολογικά έσοδα. Κάνει ένα τεράστιο λάθος. Πρώτα από όλα διότι οι μικρές επιχειρήσεις απασχολούν πάνω από το 70% του εργατικού δυναμικού και δεύτερον διότι οι επιπτώσεις της εξαφάνισης των μικρών επιχειρήσεων θα έχει πολύ ευρύτερες συνέπειες στην εθνική οικονομία. Για παράδειγμα το κλείσιμο ή ακόμη και η συρρίκνωση των μικρών τοπικών επιχειρήσεων θα σημαίνει μια τεράστια αύξηση των μετακινήσεων σε μεγάλα περιφερειακά εμπορικά κέντρα και ταυτόχρονα την αύξηση της κατανάλωσης των καυσίμων και την επιβάρυνση του ισοζυγίου πληρωμών. Το ίδιο θα σημαίνει μεγαλύτερη εξάρτηση της αγοράς από λίγα πρόσωπα, περιβαλλοντική επιβάρυνση, μείωση των θέσεων εργασίας, μείωση του φορολογικού προϊόντος κλπ. Είναι λοιπόν περίεργη η συμπεριφορά της Κυβέρνησης, αφού εκτός από το αγγελιόσημο ανάλογη συμπεριφορά επιδεικνύει και στην ασφαλιστική συνεισφορά, στην αυτασφάλιση, στην αμοιβή της εργασίας, στις επιδοτήσεις και στα τιμολόγια ΔΕΚΟ. Οταν μία μικρή τοπική επιχείρηση πληρώνει το ίδιο ποσό για όλα αυτά, με μια μεγάλη εύρωστη Α.Ε. τότε η αναλογία κόστους ωφελιμότητας δεν έχει καμία σχέση. Μια κιλοβατώρα σε ένα μικρό μαγαζάκι της γειτονιάς, δεν έχει καμία σχέση ως ποσοστό δαπανών με αυτήν την κιλοβατώρα σε μια επιχείρηση των 3.000 τ.μ. Ολες αυτές οι δαπάνες όπως του Αγγελιοσήμου, δημιουργούν ουσιαστικά έναν αθέμιτο ανταγωνισμό και μια απαγορευτική διάταξη στις μικρές επιχειρήσεις να παίξουν με τους ίδιους όρους απέναντι στις μεγάλες επιχειρήσεις, που κερδίζουν συνεχώς έδαφος.